Dysplazja stawu biodrowego

Częściej dotyczy dziewczynek niż chłopców. Objawia się niestabilnością stawu. W diagnozie można stwierdzić dodatni objaw przeskakiwania Ortolaniego i dodatni objaw wyważania Barlowa, charakterystyczne dla tej wady. Dysplazja jednostronna objawia się skróceniem jednej kończyny. Inne objawy to: ograniczone odwodzenie w stawie, zwiększenie wewnętrznej rotacji nogi w uszkodzonym stawie, zmniejszenie ruchomości nogi, objaw pompowania, czyli wyczuwalne przemieszczenie głowy kości udowej poza panewkę, a także zauważalna asymetria fałdów tłuszczowych udowych, pachwinowych i pośladkowych.

W ocenie stawów biodrowych posługujemy się klasyfikacją Grafa, która wyróżnia 4 typy stawów: I oznacza prawidłowe stawy biodrowe, II oznacza stawy fizjologicznie niedojrzałe - wyróżniamy podtypy IIa i IIb, oraz stawy dysplastyczne bez decentracji głowy kości udowej w panewce  - podtyp IIc; III oznacza stawy dysplastyczne z decentracją głowy kości udowej w panewce; IV oznacza zwichnięte stawy biodrowe.

Im szybciej się zacznie leczenie, tym lepiej - już w pierwszych dniach życia noworodka. Na początku leczenie koncentruje się na utrzymaniu nóg w pozycji płodowej, czyli w zgięciu pod kątem ok. 110° i ich odwiedzeniu pod kątem ok. 50°. Taką pozycję utrzymuje się za pomocą  specjalnych urządzeń, uprzęży, rozwórek i szyn: uprząż Pawlika, poduszka Frejki, rozwórka Koszli. W razie nieskuteczności takiego leczenia, podejmuje się leczenie operacyjne, które polega na korekcie dysplastycznej panewki.

Niepodjęcie leczenia prowadzi do zmian wtórnych, takich jak powstanie biodra koślawego i panewki wtórnej z powodu opóźnienia rozwoju jądra kostnienia i zmiany kierunku wzrostu głowy kości udowej. Poźniej dochodzi do różnych zwyrodnień stawu biodrowego.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy dysplazji stawu biodrowego